Öyle...böyle ...

Kendime, uzun zamandır tekrar tekrar söylediğim bir şeyler var... Belki tavsiye, belki umut, belki teselli, belki heves, belki gerçek, belki acı, belki sonu yok, belki de olmasını istediğim gibi...diyerek neredeyse bir ömür bitirdim ve 30 yaşına geldim. Geçip giden zamana şöyle bir bakıyorum da, ben ne biriktirdim? 

Zamanın, o döneminden tek başına dönseydim, yine aynı kişi olur muydum? Böyle hisseder miydim? Kim bilebilir ki? 

Bi'hayli pişmanlıktan muzdarip ama bir yandan da küçük, zevk veren ve mutlu hissettiği o anları yaşamış olmaktan asude. 

Zavallı gönlümün, orta yerine bıçak batarken yüzünden tebessüm eksik değil ama bahtsız. Öyle ki, bir anlık hayali bile acının eşiğini geçiyor. 

Ancak ben susuyorum. Susuyorum. Sanki yıllardır konuşmuşum gibi -ki öyle aslında- susuyorum. İçimden susmaktan başka bir şey gelmiyor. Sanki geçip giden o yıllarda, tüm kelimelerim yeterince tükenmiş ve umutsuz. Bir faydası yok ve yeterince kırılmış. Önemsenmemiş ve umursanmamış. 

Şu aralarsa yorgun ve de kafası karışık bir haldeyim. Ben, kendimden çok uzun zaman sonra özür diledim geçenlerde. Eğer ben bu yaşa, bu hislerle geldiysem, bir yaşa daha o hisler olmadan gireceğim. Elbette Allah'ın izniyle. 

Öyle...böyle...

Devamını Oku »

Yorgun zihin, inanılmaz insanlar

Çoğu zaman, kendi kendime diyorum ki, eğer hiçbir şey senin elinde değilse üzülme. Eğer her şey bir diğer kişiye bağlı ise, senin elinden bir şey gelmez, bunu anla. Ama ne yazık ki endişelerim, korkularım bitmiyor ve de kafamın içi hiçbir zaman susmuyor. Eğer kötüyü düşündüğüm kadar iyiyi düşünseydim hayatım iyiliklerle dolu olurdu. 

Çok şükür buna da... 

Bu aralar çok yorgunum her anlamda. İş yerindeki dinamikler beni boğuyor, hayatımdaki değer verdiğim bazı insanlar sanki hiç var olmamış gibi davranıyor. Ve bu bana hep, "kendimden çok verdiğim" için bütün bunların olduğunu hatırlatıyor. Kendimden çok verdiğim için ben insanlardan nankörlük görüyorum. Şaşırmak istemiyorum ama şaşırıyorum. En ufak bir şeye tahammül edemiyorum sanırım artık. İnsanları direkt silmek en iyisi. Diğer türlü yorucu. Yeterince stresim var. Annem iyi olsun her şey yoluna girer, silinmeyen insanlar da silinir hiç olmamış gibi unutulurlar da. Allah büyük. Allah çok büyük. 

Devamını Oku »

Yas tutarak

Son zamanlarda, bazı kararları almam gerektiğini düşünüyorum sürekli. Berkay'ın yas tutarak geçer sandım" demesi gibi.. akışa bırakarak...denemeye çalışarak...ama yaparak. Yeni bir yaş da geliyorken, bu kafanın artık "rahat" olabilmesini diliyorum. Buna ihtiyacım var, buna ihtiyaç duyuyorum. 

Geri dönüp bakmak, hatırlamak, görmek istemiyorum. Güvenmek, inanmak ve de anlamak istemiyorum. Yas tutarak geçer, geçmek zorunda. Başka seçeneği yok. Kimse, hassas bir kalple sevilmeyi hak etmiyor. Kimse, tertemiz bir sadakatle sevilmeyi hak etmiyor. 

"Yaraları kendim sardım, istemedim hiç yardım."

Devamını Oku »

Neden, niçin

Bazen durduk yerde ağlamak geliyor içimden. Nedenlere ağlamak, sebeplere ağlamak, niçinlere ağlamak, olmazlara ağlamak en çok da elimden hiçbir şeyin gelemeyişine ağlamak istiyorum. Bu kalbi taşımak çok zor geliyor. Uzanmak istiyorum, uzanamıyorum. Bırakmak istiyorum, bırakamıyorum. Gitmek istiyorum, gidemiyorum. Susmak istiyorum, susamıyorum. Görmek istiyorum, göremiyorum. Dokunmak istiyorum, dokunamıyorum. Neden, niçin ve daha nicesi... Beynimi de beni de kemiren bu sorular, korkularımın eşiğinde çığlık atıyorlar. 

30 yaşına geldim. Ne geçmiş yıllar benim, ne de istediğim. 

Devamını Oku »

Özlüyorum

Özlem... Çok ama çok büyük bir özlem. Bazen hisleri anlamak imkansızdır. İnsana yabancı olan bir his bile tanıdıkmış gibi can yakar. Özlem hissi öyle yoğun ki, sanki... dokunsam bile bu sızı dinmeyecek gibi. 

Galiba sadece sarılmak, gözlerimi kapatıp koklamak, dakikalarca dinlenmek istiyorum. O özlem hissini dindirmek istiyorum. Özlüyorum. Çok özlüyorum. 

Bir dokunuş yetmeyecek gibi geliyor.. sanki içime çeksem daha iyi gibi. Çok özlüyorum ve bu özlem canımı yakıyor. 

Öpsem... Öpsem. 

Ah bir öpsem. 

Çok özlüyorum. 

Devamını Oku »