Çoğu zaman, kendi kendime diyorum ki, eğer hiçbir şey senin elinde değilse üzülme. Eğer her şey bir diğer kişiye bağlı ise, senin elinden bir şey gelmez, bunu anla. Ama ne yazık ki endişelerim, korkularım bitmiyor ve de kafamın içi hiçbir zaman susmuyor. Eğer kötüyü düşündüğüm kadar iyiyi düşünseydim hayatım iyiliklerle dolu olurdu.
Çok şükür buna da...
Bu aralar çok yorgunum her anlamda. İş yerindeki dinamikler beni boğuyor, hayatımdaki değer verdiğim bazı insanlar sanki hiç var olmamış gibi davranıyor. Ve bu bana hep, "kendimden çok verdiğim" için bütün bunların olduğunu hatırlatıyor. Kendimden çok verdiğim için ben insanlardan nankörlük görüyorum. Şaşırmak istemiyorum ama şaşırıyorum. En ufak bir şeye tahammül edemiyorum sanırım artık. İnsanları direkt silmek en iyisi. Diğer türlü yorucu. Yeterince stresim var. Annem iyi olsun her şey yoluna girer, silinmeyen insanlar da silinir hiç olmamış gibi unutulurlar da. Allah büyük. Allah çok büyük.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder